LATA 1945- 1965

    
1 czerwca 1945
– Michał Czerwień – pierwszy kierownik, zaczyna organizować życie Szkoły nr 2. Szkoła nie posiadała swojego budynku, ponieważ przy ul. Staszica 20 mieściła się radziecka pralnia wojskowa.

    
ZBIÓRKA ZŁOMU.  LATA 50.  XX WIEKU

     4 września 1945 – rok szkolny 1946/46 rozpoczęto w budynku Inspektoratu Szkolnego, w którym przydzielono dla szkoły 4 sale na parterze, bez żadnych sprzętów z wyjątkiem 3 tablic szkolnych. Ławki szkolne zwożono z domów prywatnych na przedmieściu Schaferei – pochodziły one z tamtejszej szkoły, „która spłonęła z niewiadomych przyczyn”. Naukę rozpoczęło 202 dzieci w 7 klasach, pierwszymi nauczycielami byli: Michał Czerwień (kierownik), Izabela Czerwień, Kazimiera Kułakowska (wkrótce odeszła do Liceum Pedagogicznego), Jadwiga Pietrzak, Barbara Preuss. W ciągu września liczba uczniów doszła do 365, a klas do 13, zwiększyła się liczba nauczycieli: Eugeniusz Dudziński, Maria Dudzińska (wkrótce odeszli do Szkoły nr 3), Kazimierz Kwiatek, Marian Błeszyński i Bronisława Hoch.
     
Październik 1945 – szkoła przenosi się do budynku przy ul. Środkowej nr 18 (dziś Szkoła Muzyczna), gdyż budynek przy ul. Staszica 20 „był do tego stopnia zniszczony, iż bez przeprowadzenia gruntownego remontu nie można było przenieść tam szkoły”. Do końca roku szkolnego szkoła posiadała 11 etatów nauczycielskich, przybyli: Zofia Filipik, Helena Nowosad, Zofia Piotrowska, Antoni Siwek, a liczba uczniów wzrosła do 419.
      
1 grudnia 1945 – rozpoczęło się dożywianie dzieci. Na początku „otrzymano z Inspektoratu szkolnego w Kwidzynie sumę 2500 zł. Dzieci dostawały czarną kawę z cukrem i chleb, co bardzo chętnie spożywały”.
      
3 września 1946 – skład grona nauczycielskiego: Michał Czerwień (kierownik szkoły), Izabela Czerwień, Zofia Filippik, Bronisława Hoch, Wilhelmina Lewosz, Jan Machutta, Helena Nowosad, Zofia Piotrowska, Maria Sermentowska; liczba uczniów: 464 w 12 klasach.
      
Koniec listopada 1946 – szkoła zostaje przeniesiona do odremontowanego budynku przy ul. Staszica 20. „Na skutek tego przeniesienia zorganizowano jeszcze jedną szkołę, do której odeszły wszystkie dzieci przerośnięte.” Pozostało 9 klas, 304 uczniów, do nowej szkoły odeszli nauczyciele: Wilhelmina Lewosz, Maria Sermentowska, a przybyła Jadwiga Frank.
    
 Rok szkolny 1947/48 – skład grona nauczycielskiego: Michał Czerwień (kierownik szkoły), Izabela Czerwień, Zofia Filipik, Jadwiga Frank, Bronisława Gąsiorowska, Jan Machutta, Helena Nowosad, Zofia Piotrowska, Kazimiera Ziubrowska; w 11 klasach uczyło się 396 uczniów.
      
W roku 1948/49 liczba uczniów zmniejszyła się do 317 z powodu zmiany granic obwodu szkolnego i przejścia dzieci do Szkoły nr 5, odeszła tam również Kazimiera Ziubrowska, a przybyła Irena Jurkun. W następnym roku skład grona pedagogicznego nie zmienił się, a w roku 1950/51 do Szkoły nr 1 odeszła Helena Nowosad. W roku 1951/52 pracę rozpoczęła Aniela Stępień, w szkole było 352 uczniów w 8 klasach. Działało szereg organizacji, m.in. Koło Ligi Morskiej liczące 60 członków pod opieką Bronisławy Gąsiorowskiej, członkowie brali udział w kursie żeglarskim. W roku szkolnym 1952/53 do grona nauczycielskiego dołączyli: T. Tyszkowski (na krótko), Roman Karasek, odeszła Aniela Stępień, a w roku następnym w miejsce R. Karaska pracę rozpoczął Stefan Rudnik (absolwent Liceum Pedagogicznego), który następnie przeniósł się do Rakowca, a jego miejsce zajęła Anna Król


    
 
WIDOK SZKOŁY OD STRONY BOISKA.
LEWE SKRZYDŁO PRZED NADBUDOWĄ I PIĘTRA

     17-20 maja 1954 – wizytacja szkoły z ramienia Wydziału Oświaty, która stwierdziła, że praca w szkole jest bardzo dobrze zorganizowana, ale szkoła ma bardzo trudne warunki lokalowe. W roku 1954/55 do pracy przybył Henryk Soboczyński (w roku 1956 przeniósł się do LO), a w roku 1955/56: Bogumiła Czaplicka, Krystyna Łukasiak i Tekla Przybylska, w roku tym liczba uczniów wzrosła do 479, a liczba oddziałów do 13.
    
W roku 1956/57 do pracy przybyli: Grażyna Hawliczek, Sabina Lemańska, Bolesław Roszewski, który wkrótce odszedł, a na jego miejsce przybyła Hanna Paradowska; liczba uczniów wzrosła do 556, liczba oddziałów do 15.
   
  Lipiec 1957 – rozpoczęcie rozbudowy szkoły, starania o rozbudowę trwały od 1955 r. za przyczyną kierownika Michała Czerwienia, z powodu nadmiernie zwiększającej się liczby dzieci w rejonie szkoły. Plan rozbudowy obejmował dobudowę dwóch sal szkolnych w prawym skrzydle budynku oraz inne inwestycje: zmiana centralnego ogrzewania, wybudowanie ustępów wewnątrz budynków, malowanie całej szkoły. Koszt wynosił około 600 tys. zł. Za środki zdobyte we własnym zakresie ogrodzono szkołę i zniwelowano teren.
      
1 października 1957 – kierownikiem szkoły zostaje Izabela Czerwień. Dotychczasowy kierownik odszedł na stanowisko podinspektora szkolnego w Wydz. Oświaty przy Prezydium Pow. Rady Nar. w Kwidzynie. Sal szkolnych 8, oddziałów 18, nauka odbywała się na dwie zmiany, przybyli nauczyciele: Zbigniew Leoniak (zastępca kierownika), Eugenia Zdunek (bibliotekarka), Alicja Karczewska, Feliksa Bazylik, na godzinach nadliczbowych pracowali: Władysław Prociak, Korneliusz Ejsmond i Jan Machutta, naukę religii prowadziła siostra Zofia Michalec; sekretarka: Maria Kutyło, a następnie Danuta Łazarz; woźny: Jan Lewandowski (mieszkał na terenie szkoły). Nieprzewidziane trudności oraz deszcze opóźniły zakończenie prac o 5 miesięcy. Dwie sale zostały oddane do użytku 7 stycznia 1958 r. (zamiast 1 września 1957). Od 1 września cztery klasy młodsze uczyły się w budynku Szkoły Ćwiczeń na drugą zmianę. Pomimo rozbudowy – liczba sal wzrosła do 10 (jedna z sal została przeznaczona na lekcje wf) – warunki pracy były trudne, nauka odbywała się na dwie zmiany.


NA BOISKU. LATA 50. XX WIEKU


      
Rok szkolny 1958/59 – liczba dzieci ciągle rośnie – 748 uczniów w 22 oddziałach, 37 pracowników (w tym 27 nauczycieli). Aby zmienić tą sytuację, dwa pomieszczenia zajmowane przez mieszkanie woźnego zamieniono na sale szkolne. Ustawiono tam po 10 ławek. Nowi nauczyciele: Danuta Banaś, Anna Kubera, Jan Kerner, Janina Gola, Barbara Jabłońska, Eugenia Lewandowska, Krystyna Demska (bibliotekarka). Szkoła uzyskała teren na boisko sportowe – został on ogrodzony siatką i słupkami żelaznymi, od frontu słupy murowane połączone płotem drewnianym. Z funduszu wojewódzkiego uzyskano 30 tys. zł na urządzenie boiska („prace niwelacyjne napotkały na olbrzymie trudności, gdyż nie było spychacza w Kwidzynie”, więc w roku 1958/59 prace nie doszły do skutku). Przed frontem szkoły urządzono i zasiano trawniki oraz pościnano zbyt wybujałe korony drzew. W czasie wakacji odremontowano część szkoły – przemalowano wszystkie ławki, lamperie oraz klasy.
      
Rok szkolny 1959/60 – liczba oddziałów 23. W sierpniu zniwelowano spychaczem teren pod boisko, jesienią i wiosną 1960 r. trwała budowa boiska sposobem gospodarczym i czynem społecznym – „dzieci przez pewien okres czasu nosiły codziennie po jednej cegle zawiniętej w gazetę”. Wokół boiska zasadzono 140 topoli, doprowadzono elektryczność do ubikacji na podwórzu. W szkole zainstalowano 4 dzwonki elektryczne na korytarzach.
    
W 1960 r. zakończono budowę boiska i rozpoczęto budowę ogródka geograficznego z urządzeniami: basen wodny, model biegu rzeki Wisły, alpinarium (rośliny zakupiono w ogrodzie botanicznym w Gdańsku Oliwie), przyrządy pomiarowe, zegar słoneczny; budowę zakończono w 1961 r. Ogródek jako jeden z nielicznych w kraju był dumą szkoły, opisywano go w prasie i pokazywano gościom.


OGRÓDEK GEOGRAFICZNY - CHLUBA SZKOŁY.
OD LEWEJ STOJĄ: ZBIGNIEW LEONIAK, (.....), IRENA JURKUN, W. PROCIAK, JAN MACHUTTA, SIEDZĄ W GŁĘBI: JAN KERNER, EUGENIA LEWANDOWSKA, SIEDZĄ Z PRZODU: REGINA STASZAK, JADWIGA KOSZCZKA, (.....), Z BOKU STOI IZABELA CZERWIEŃ.